میدونم که خیلی براتون غیر قابل تحمل و اعصاب خرد کن بودم. ولی به هر حال این چیزیست که من هستم و از آن هم گریزی نیست. دیگه تموم شد. دیگه قصد ندارم چیزی بنویسم. فقط به عنوان هدیه خداحافظی این دوبیتی خیام رو براتون مینوسم:

از شاخ امید اگر بری یافتمی

هم رشته خویش را سری یافتمی

تا چند به تنگنای زندان وجود؟

ای کاش سوی عدم دری یافتمی

بدرود دوستان.

نقطه پایان